Śnieżne Kotły są niewątpliwie najciekawszym rezerwatem w Karkonoskim Parku Narodowym. Teren rezerwatu to nieco ponad 125ha powierzchni. Ustanowienie rezerwatu spowodowała niezwykle rzadka, alpejska i arktyczna roślinność występująca na tym terenie. Z tego też powodu na terenie rezerwatu jest zakaz schodzenia z wytyczonych szlaków turystycznych. Zimą natomiast, ze względu na dużą stromość urwisk i występujące przez to częste lawiny, szlak prowadzący przez dna kotłów jest zamknięty. Urwiska kotłów są doskonałym miejscem do uprawiania wspinaczki, jednak wymaga to stosownego zezwolenia Karkonoskiego Parku Narodowego.
Niekwestionowanym walorem widokowym tych dwóch polodowcowych kotłów są strome urwiska i głębokie przepaście. Nazwa jarów (Śnieżne Kotły) jest nie przypadkowa. W nich to bowiem znajdują się miejsca gdzie śnieg nigdy nie topnieje, nawet w czasie upalnego lata. Śnieżne Kotły mieszczą się między Łabskim Szczytem (1471 m npm.), a Wielkim Szyszakiem (1509 m npm.) i składają się z Wielkiego Kotła oraz Małego Kotła odgrodzonych od siebie skalną grzędą. Pierwszy z nich ma długość niespełna 800m, szerokość ok. 600m i głębokość do 250m. Wysokość ścian Wielkiego Kotła sięga 280m. Drugi, mniej imponujący, ma długość 550m, szerokość 400m i głębokość ok. 300m. Wysokość ścian Małego Kotła nie przekracza 100m. Kotły liczą sobie ok. 20 tysięcy lat. Powstały pod koniec epoki lodowcowej.